ΑΘΗΝΑ, 01/12/2025
ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ
Θέμα: Η άποψη της Ομοσπονδίας Χειριστών για την συμφωνία επαναφοράς των Συλλογικών Συμβάσεων.
Η Ομοσπονδία Χειριστών με την βοήθεια και την στήριξη της ΓΣΕΕ κατάφερε πριν 6 μήνες να υπογράψει σύμβαση στον κατασκευαστικό κλάδο μετά από 13 χρόνια .
Η πορεία για την υπογραφή της σύμβασης δεν ήταν εύκολη υπόθεση καθώς ολόκληρο το νομοθετικό πλαίσιο ήταν και παραμένει να είναι μέχρι στιγμής υπέρ των εργοδοτών.
Όμως με συντονισμένο, επίπονο, και επίμονο αγώνα καταφέραμε κάτι που στο ξεκίνημα φαινόταν αδύνατον να υλοποιηθεί.
Υπογράψαμε σύμβαση και μάλιστα με αυξήσεις από την τελευταία σε ισχύ σύμβαση πριν 13 χρόνια.
Η Ομοσπονδία Χειριστών συνεχίζει τώρα να υπογράψει συμβάσεις στους κλάδους της Βιομηχανίας, των Μεταλλείων και των Λατομείων.
Έτσι λοιπόν η αναγκαιότητα της πλήρης και ουσιαστικής επαναφοράς των Συλλογικών Συμβάσεων είναι για εμάς η κανονικότητα στην αγορά εργασίας.
Η αποκατάσταση του ρόλου των Σ.Σ.Ε. αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα πλέον για το σύνολο των εργαζομένων .
Η πραγματικότητα μετά τα μνημόνια.
Την περίοδο των μνημονίων επιβλήθηκαν πολιτικές που:
• αποδόμησαν τις συλλογικές συμβάσεις,
• επέβαλαν ατομικές συμφωνίες ως κανόνα,
• οδήγησαν σε συμπίεση μισθών χωρίς αντίστοιχη αύξηση παραγωγικότητας.
Αυτό το μοντέλο απέτυχε να παράξει βιώσιμη ανάπτυξη ,σταθερότητα ,κοινωνική και οικονομική δικαιοσύνη .
Γιατί η επαναφορά είναι αναγκαία.
Η συλλογική διαπραγμάτευση:
• ενισχύει τη σταθερότητα της οικονομίας,
• περιορίζει τον αθέμιτο ανταγωνισμό μεταξύ επιχειρήσεων,
• προστατεύει εργαζόμενους σε κλάδους υψηλού κινδύνου, όπως οι χειριστές μηχανημάτων έργου, όπου η εμπειρία και η κατάρτιση συνδέονται άμεσα με την ασφάλεια.
Ρεαλιστική και ουσιαστική επαναφορά ΣΣΕ.
Η επαναφορά των Σ.Σ.Ε. πρέπει να συνοδεύεται και από εκσυγχρονισμό:
• σύνδεση αμοιβών με δεξιότητες και παραγωγικότητα,
• διάκριση επαγγελμάτων βάσει επικινδυνότητας,
• θεσμοθέτηση πραγματικών επαγγελματικών προσόντων.
Οι Σ.Σ.Ε. ως αναπτυξιακή επένδυση.
Η αξιοπρεπής αμοιβή δεν αποτελεί κόστος, αλλά επένδυση:
• στη σταθερότητα του εργατικού δυναμικού,
• στην ποιότητα της παραγωγής και των έργων,
• στη διατήρηση εξειδικευμένων εργαζομένων στη χώρα.
Η πρόσφατη συμφωνία της κυβέρνησης με τους κοινωνικούς διαπραγματευτές (ΓΣΕΕ – εργοδοτικές οργανώσεις) για την επαναφορά του καθεστώτος των συλλογικών συμβάσεων προ μνημονίων αποτελεί μία σημαντική θεσμική αρχική αποκατάσταση.
Μετά από δέκα και περισσότερα χρόνια συνεχούς απορρύθμισης της αγοράς εργασίας, η συμφωνία αυτή επαναφέρει σε ένα βαθμό βασικές αρχές του εργατικού δικαίου και του κοινωνικού διαλόγου, οι οποίες είχαν αποδομηθεί ή καταργηθεί πλήρως την περίοδο των μνημονίων.
Περί της Συμφωνίας
Αν κάποιος αποτιμήσει αντικειμενικά τη συμφωνία,με πολιτικές ή συνδικαλιστικές αφετηρίες , αυτές της αξιοπιστίας και του ρελισμού, οδηγείται στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για μια εξέλιξη με ξεκάθαρα θετικό πρόσημο.
1. Επαναφορά πλήρους μετενέργειας ΣΣΕ:
Η επαναφορά της πλήρους μετενέργειας των Σ.Σ.Ε. που λήγουν , δηλαδή της διασφάλισης , ότι ο μισθός δεν μειώνεται μετά τη λήξη της σύμβασης , αποτελεί κρίσιμη θεσμική τομή .
Επαναφέρει το προ του 2012 καθεστώς και υποχρεώνει εργοδότες και εργοδοτικές ενώσεις να προσέρχονται σε πραγματικό διάλογο για την ανανέωση και υπογραφή νέων συλλογικών συμβάσεων.
2. Ενίσχυση κουλτούρας διαπραγμάτευσης:
Η εξέλιξη αυτή αναβαθμίζει τον ρόλο της συλλογικής διαπραγμάτευσης στη χώρα, επαναφέροντας την ισορροπία ανάμεσα σε εργοδότες και εργαζόμενους και ενισχύοντας τον μηχανισμό κοινωνικού διαλόγου.
3. Δυνατότητα καθολικής επέκτασης κλαδικών ΣΣΕ:
Η πρόβλεψη ότι μία κλαδική Σ.Σ.Ε. μπορεί να αποκτήσει καθολική εφαρμογή, εφόσον συνυπογράφεται από τις τριτοβάθμιες οργανώσεις, αποτελεί σημαντικό βήμα προς την ενίσχυση των κλαδικών και ομοιοεπαγγελματικών ρυθμίσεων.
Η αυτονομία των Ομοσπονδιών δεν περιορίζεται.
Αντιθέτως, οι Ομοσπονδίες παραμένουν οι βασικοί φορείς διαπραγμάτευσης και καλούν τη ΓΣΕΕ στη συνυπογραφή, προκειμένου να ασκηθεί πίεση προς τις εργοδοτικές οργανώσεις και να επιτευχθεί η καθολική επέκταση της σύμβασης.
4. Ενίσχυση εκπροσώπησης και πυκνότητας:
Με τη δυνατότητα καθολικής επέκτασης, δημιουργούνται κίνητρα για τους εργαζόμενους να ενταχθούν στις οργανώσεις τους, ενισχύοντας τη συλλογική δράση και συμμετοχή .
5. Εκκρεμότητες και αδυναμίες:
Αναμφίβολα, η απουσία ουσιαστικής ρύθμισης για τον ΟΜΕΔ και η διατήρηση του περιορισμού στη μονομερή προσφυγή στη διαιτησία αποτελούν αρνητικά στοιχεία που χρήζουν περαιτέρω αντιμετώπισης.
Ωστόσο, η συνολική κατεύθυνση της συμφωνίας συνιστά ένα σημαντικό πρώτο βήμα μετά από χρόνια αντεργατικών ρυθμίσεων.
Αναφορά στις Τριετίες για την περίοδο 2012–2023.
Ένα ακόμη κρίσιμο ζήτημα είναι η μη αναγνώριση των τριετιών κατά την περίοδο 2012–2023.
Αν και οι τριετίες «πάγωσαν» νομοθετικά, ο χρόνος αυτός είναι πραγματικός χρόνος εργασίας.
Οι εργαζόμενοι παρείχαν κανονικά την εργασία τους και απέκτησαν εμπειρία, ευθύνη και δεξιότητες, οι οποίες δεν μπορούν να θεωρηθούν ανύπαρκτες.
Η μη αναγνώριση αυτού του διαστήματος:
• δημιουργεί σοβαρή αδικία,
• παραβιάζει την αρχή της ίσης μεταχείρισης,
• υπονομεύει τη λογική των Σ.Σ.Ε., που βασίζονται στη διαβάθμιση εμπειρίας.
Ο πραγματικός χρόνος εργασίας δεν μπορεί να σβηστεί με νόμο.
Η εμπειρία 2012–2023 πρέπει να αναγνωριστεί πλήρως, με:
• αναδρομική καταμέτρηση της προϋπηρεσίας,
• αποκατάσταση της μισθολογικής εξέλιξης των εργαζομένων.
6. Συμπέρασμα:
Η επαναφορά των Σ.Σ.Ε. αποτελεί βήμα εξορθολογισμού και προϋπόθεση για μια σύγχρονη, δίκαιη και παραγωγική αγορά εργασίας που επενδύει αφενός στις δίκαιες απαιτήσεις και διεκδικήσεις των εργαζόμενων , και αφετέρου στον υγιές ανταγωνισμό των επιχειρήσεων .
Για την ΟΧΜΕΕ
