ΘΕΜΑ: Η θέση της Ομοσπονδίας Χειριστών ενόψει της νέας διαπραγμάτευσης για την υπογραφή Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας στον Κατασκευαστικό Τεχνικό κλάδο.
Ακούσαμε με προσοχή όσα ειπώθηκαν στην κοινή συνέντευξη τύπου των εργοδοτικών φορέων του κατασκευαστικού κλάδου, μίλησαν για αβεβαιότητα, ρευστότητα και δυσκολίες που απορρέουν από τον πόλεμο στο Ιράν .
Όμως οφείλουμε κάποια στιγμή να μιλήσουμε με ειλικρίνεια.
Η εικόνα που επιχειρείται να παρουσιαστεί είναι μία εικόνα διαρκούς πίεσης και αβεβαιότητας.
Είναι όμως εύλογο να αναρωτηθεί ο κάθε χειριστής μηχανήματος έργου , πότε ακριβώς, τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, άκουσε από την εργοδοτική πλευρά ότι «τώρα είναι η κατάλληλη στιγμή να αποκατασταθούν οι απώλειες και να ενισχυθούν οι χειριστές μηχανημάτων.
Όταν υπήρχε κρίση, μας ζητήθηκαν θυσίες.
Όταν υπήρξε ύφεση, μας ζητήθηκε υπομονή.
Όταν υπήρξε ανάκαμψη, μας ζητήθηκε συγκράτηση.
Και αυτό αποτυπώνεται ξεκάθαρα και στην ίδια την ιστορία των συλλογικών διαπραγματεύσεων του κλάδου.
Η επερχόμενη διαπραγμάτευση αποτελεί μόλις τη δεύτερη ουσιαστική διαπραγμάτευση των τελευταίων δεκατεσσάρων ετών μεταξύ της Ομοσπονδίας μας και των εργοδοτικών
φορέων του κατασκευαστικού κλάδου.
Η πρώτη προσπάθεια δεν απέδωσε καρπούς με αποτέλεσμα η συλλογική σύμβαση εργασίας να προκύψει μέσω διαιτητικής απόφασης του Οργανισμού Μεσολάβησης και Διαιτησίας (ΟΜΕΔ), η οποία έληξε τον Απρίλιο του 2026.
Σήμερα βρισκόμαστε πλέον στη φάση της μετενέργειας και θα διαπραγματευτούμε τη νέα συλλογική σύμβαση εργασίας, σε μια ιδιαίτερα κρίσιμη χρονική συγκυρία για το παρόν και το μέλλον του επαγγέλματος .
Και ενώ βρισκόμαστε σε μια περίοδο όπου ο κατασκευαστικός κλάδος διαθέτει τεράστιο ανεκτέλεστο έργο, ισχυρή χρηματοδότηση από ευρωπαϊκά προγράμματα και το Ταμείο Ανάκαμψης, μεγάλα δημόσια και ιδιωτικά έργα σε εξέλιξη και αυξημένη ζήτηση εξειδικευμένου προσωπικού, ακούμε ξανά το ίδιο αφήγημα της αβεβαιότητας.
Η εργασία μας όμως δεν μπορεί να είναι ο μόνιμος απορροφητής των κραδασμών της οικονομίας.
Οι χειριστές μηχανημάτων έργου δεν είναι αριθμοί σε έναν προϋπολογισμό.
Είναι κρίσιμος συντελεστής παραγωγής.
Είναι ο βασικός πυλώνας πάνω στον οποίο στηρίζεται κάθε έργο, κάθε επένδυση και κάθε χρονοδιάγραμμα.
Χωρίς αυτούς, ανάπτυξη δεν υπάρχει.
Η πραγματικότητα είναι μία, ο κλάδος σήμερα δεν αντιμετωπίζει έλλειψη έργων.
Αντιμετωπίζει έλλειψη χειριστών.
Και αυτό είναι αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου υποτίμησης της εργασίας, συμπίεσης των αποδοχών και εξάντλησης του ανθρώπινου δυναμικού.
Την ίδια στιγμή, οι αποδοχές σε πολλές περιπτώσεις παραμένουν πίσω από το πραγματικό κόστος ζωής, ενώ τα ωράρια συχνά ξεπερνούν τα όρια αντοχής.
Αν θέλουμε έναν σύγχρονο, ανταγωνιστικό και βιώσιμο κατασκευαστικό κλάδο, τότε πρέπει να επενδύσουμε στον άνθρωπο που τον κινεί.
Με αξιοπρεπείς αμοιβές, με ασφάλεια, με συλλογικούς κανόνες και με σεβασμό στην εξειδίκευση, την εμπειρία και την ευθύνη που φέρει.
Οι πραγματικές συλλογικές συμβάσεις δεν είναι βάρος. Είναι εργαλείο ισορροπίας, κοινωνικής ειρήνης και παραγωγικής σταθερότητας.
Η θέση μας είναι καθαρή. Δεν πάμε στην διαπραγμάτευση ώστε να ζητήσουμε κάτι παράλογο.
Συμμετέχουμε να διεκδικήσουμε το αυτονόητο , τη δίκαιη συμμετοχή των χειριστών μηχανημάτων στην αξία που οι ίδιοι καθημερινά παράγουν.
ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΗ
1.ΣΩΜΑΤΕΙΑ ΔΥΝΑΜΗΣ
2.ΕΡΓΟΔΟΤΙΚΟΥΣ ΦΟΡΕΙΣ:
-ΣΑΤΕ
-ΠΕΔΜΕΔΕ
-ΠΕΣΕΔΕ
-ΣΤΕΑΤ
3.ΕΝΤΥΠΟ ΤΥΠΟ
